زمانی که تنوع فرهنگی ادیان در قالب بناهای مذهبی در کنار یکدیگر حفظ شوند، شهر هم ارزش تاریخی خود را حفظ می کند و هم به بستری برای ستمرار حافظه جمعی تبدیل می شود.
متسختا به ما یادآوری می کند که حفاظت واقعی از میراث فرهنگی زمانی معنا پیدا میکند که روابط میان بستر طبیعی، فضاهای شهری، آیین های مذهبی و زندگی روزمره حفظ شوند.
تفلیس شهری است که تاریخ خود را در کالبد معماری و در تجربه روزمره ساکنانش حفظ کرده و به یکی از ارزشمندترین نمونه های منظر شهری تاریخی در قفقاز تبدیل کرده است.
